Interview: Marcia Karlas is warm en open maar doet geen concessies

geplaatst in: Blogs, Voorbeeld portret | 0

Marcia Karlas werkte in de hulpverlening. Maar ze wilde iets heel anders gaan doen en voor zichzelf beginnen. Dus opende ze een espresso/teabar, Mi Casa Su Casa. Het werd wat ze ervan verwacht had en meer. Ik interviewde haar voor Leven in Vorstelijk Baarn, maar ook als verkenning voor het boekproject waar ik mee bezig ben. Over mensen die net zoals Marcia ingrijpende keuzes maken vanuit hun hart.

Marcia Karlas van Mi Casa Su Casa“Ik wilde altijd eigen baas worden. In de dak- en thuislozenzorg was ik open minded, ik had een accepterende houding. Zodat mensen zich hoe dan ook thuis voelden. Dat miste ik in de meeste horecagelegenheden, het gevoel welkom te zijn. Ik miste een chille plek in Baarn, waar iedereen zichzelf kon zijn. Dat wilde ik bieden, ik ben wel van doen, van aanpakken.”

Maar je had geen ervaring als ondernemer?

“In de hulpverlening was ik ook heel ondernemend bezig, voor wat veel mensen een moeilijke groep vonden. Ik zag alleen de mogelijkheden. Dat is wel wie ik ben, een soort levensinstelling.”

Mi Casa Su Casa

Wat had je voor ogen voor Mi Casa?

“Ik wilde een chille plek met goede kwaliteit producten. Een soort ontmoetingsplek, hoewel je dat natuurlijk niet kunt afdwingen. Het publiek is inderdaad een mix geworden, dat lukt steeds beter. Een mengeling van werkende mensen, ouders met kinderen, maar ook pubers die een tussenuur hebben. Oudere mensen die het leuk vinden dat er muziek speelt die zij kennen. Wat ik me niet van tevoren had voorgesteld, is dat mensen het zo zouden omarmen, dit echt als hun huiskamer zouden zien. Wat ik wel verwacht had en wat is uitgekomen, is dat er meer mensen zijn zoals ik, die eerder nog nergens koffie gingen drinken. Omdat er geen plek was waar ze zich prettig voelden of wat paste. Dus ik ben niet zozeer een concurrent voor anderen, maar er was nog een grote onbenutte groep.”

Compromisloos

Ik heb wel het gevoel dat je compromisloos bent, dat je een bepaalde koers vaart. Hoe open en aardig je ook bent. Je hebt geen Coca Cola, alleen Karma Cola. Wel chocomel, maar van Tony Chocolonely.

“Ja, dat klopt wel. Ik verkoop alleen wat ik zelf lekker vind, omdat ik het anders niet kan verkopen. Dat is heel fijn om te kunnen, die vrijheid te hebben. De inrichting heb ik ook zelf gedaan. Iemand zei voordat ik open ging: Als je zo je eigen stijl doorvoert, loop je dan niet het risico dat alleen jij dat mooi vindt? Maar ik dacht: Het zou nog veel erger zijn als iedereen het mooi vindt behalve ik. Dat is pas erg, als ik hier niet met plezier sta! Het is niet bewust dat ik compromisloos ben. Mensen vinden het wel prettig, want het is heel duidelijk. Hoewel het soms irritant is als je heel graag zoetjes in je koffie wil. Ik doe mijn best om het iedereen naar de zin te maken, maar wel tot op zekere hoogte. Net zoals ik verwacht dat mensen hier tegenover andere gasten beleefd omgaan.”

Je werkt nu vijf en een halve dag per week in Mi Casa?

“Ja, dat is veel. Maar je kunt niet de vrijheid hebben die ik wil, een eigen bedrijf hebben en dan niet hard werken. Het is meer een soort leefstijl geworden. Het is soms retehard werken, maar het is ook reteleuk. Uiteraard denk ik ’s ochtends weleens; ik wil gewoon in mijn bed blijven liggen. En natuurlijk zijn er momenten dat ik bij de kinderen had willen zijn. Maar door voor het inkomen te zorgen, draag ik ook bij voor ze. En door mijn droom te leven.”

Veranderd

Ben je veranderd?

“Ja, dat hoor ik wel van andere mensen, ze vinden mij harder geworden. Ik vind dat zelf natuurlijk niet, maar er zal wel een kern van waarheid in zitten. Ik ben wat dat betreft ook wel compromisloos, ik vind dat wie er ook werkt, de gasten altijd voorgaan. Wat dat betreft ben ik misschien een leukere gastvrouw dan werkgever.”

Ivar Rellum (30) woont nu een jaar in Baarn en is een van de trouwe gasten:

“Vanaf het eerste moment dat ik binnenkwam, stapte ik een soort andere wereld in die een beetje aanvoelt als een huiskamer. Ik ga er naartoe omdat het een heel relaxte omgeving is waar je geniet van heel goede specialty coffee en heerlijke hapjes. Vanaf de tweede keer dat ik daar kwam, wist Marcia mijn naam en van wat voor soort koffie ik hou. Dan zegt ze; ik heb nu andere soorten koffie, maar ik schenk deze voor je in, want die is iets kruidiger en dat vind je lekkerder. En dat klopt ook altijd. Ze kent mensen echt, ze weet precies nog wat je haar verteld hebt, ook als het twee maanden geleden is, daar komt ze dan op terug als je er weer bent. Het gesprek gaat gewoon verder waar het gestopt is. Dat vind ik heel bijzonder.”

Share on Facebook